حجم وحشتی که از نبودنت دارم از خودِ موضوع ترسناک تره...!

#ایت_فاکینگ_هرتز

گاهی حالِ مرگ دارم

حالِ خوابیدن و پا نشدن.

از همزمانی این حال و تلخیِ تو هم هیچ چیز نیست که مشخص شه

کاش آدمِ آسون تری رو دوست داشتم

دوست ندارم انقد خالی بودنو. یه جورِ بیماری خالی ام...

خب

آقای صادِ عزیزم

در دوئل دو نفره ی مان توی این چار هفته یی که گذشت

حریف قدری بودی!

امروز کسِ دیگری را ملاقات میکنم

باشد که تو نباشد،

باشد که دوئل کار قدری نباشد...

• شاید کمتر چیزی قد داشتن پدر و مادر نارسیست آدم رو اذیت کنه! قدِ اینکه همیشه فک کنی نصفِ اونی که هستی هم نیستی. قدِ شرطی بودنِ عشقِ کسایی که باس بی قید و شرط دوسِت داشته باشن و میدونی که نه داشته ن و نه دارن.
• مرسی آقایِ صاد که این روزا حد اقل کمی، مایه ی دلخوشی میشی. گرچه به موندن و بودنت امیدی هم نیس حقیقتش رو بخوای. اما باز همین که الان هستی، بازم قشنگه، بازم خوبه.
• چقد زشتم، چقد چاقم، چقد بی معنی..................!

#مجموعه_ای_از_رِنت_ها

با خودم تو یه رقابت بدی ام.

نمیدونم نکته ش چیه که همیشه م میبازم...

#استاکر_عکس_های_قدیمی

داشتم به این فکر می کردم که چطوری این وبلاگ یه طورایی منشورِ حضورت بوده تو زندگی من. چار ماهِ بامزه یی که گذشت و روزایی که شاید ازش بنویسم.

راستی، شاید قد کافی نگفتم، ولی مرسی از دو شنبه ی قبل، از پنجشنبه ی قبل و از جمعه ی قبل. حتا اگه هیچ روزی با پسوندِ "بعد" برای مرسی گفتن ها من وجود نداشته باشه، همین که بودی خیلی خوب بود.

تو تا زنده ای نسبت به اونی که اهلیش کردی مسئولی.