32

خب آخه آقای صاد! من همیشه روابط و آدم ها شطرنجِ زندگیم بودن و گاهی کیش و مات شدم و نابود، گاهی هم از شانس و اقبالِ موافق برنده. اما حقیقت اینه که فکر می کنم، که میشد شطرنج نباشه این بازی. میشد نه تو ببری، نه من؛ میشد همه رو میذاشتیم پشت سرمون و یه گورِ بابایِ تپل میگفتیم و میرفتیم. نمیدونم. یه پازلِ گنده ای برام. خیلی گنده. آیم آن د ورج آو گیوینگ آپ! حریفا! نظری..!